Saturday, December 5, 2009

No sé cómo empezar... porque las cosas sencillas son a veces las más difíciles. No se cómo empezar a escribir este post, ¿quizás con lo que siento? ¿Quizás describiendo la situación?

Esta mañana se ha ido una amiga muy importante, Eva, de Finlandia. Tan lejos y tan cerca. Porque, ¿qué es la distancia? Es una pregunta estúpida, pero no paro de preguntarmela continuamente, y cada vez tengo una respuesta distinta. O lo que es lo mismo, no he encontrado respuesta.

Vive lejos, ¿demasiado lejos para verla otra vez? Pero si algo merece la pena, no hay distancia. Ver a los Erasmus, sí, es posible, ¿pero por cuánto? ¿Una semana? ¿Un mes? Al final hay que volver a decir adiós. Volver a la distancia.

Conozco a gente en Vitoria que están totalmente lejos de mí. No sólo que ya no tengo contacto con ellos, sino que lo que nos mantiene alejados es su forma de ser, de pensar, de vivir, totalmente diferente. Una perspectiva de la vida que comparto en gran medida con una persona del norte de Europa. Tan lejos y tan cerca. ¿Qué es la distancia?

Desde luego, podemos hablar de que hay dos tipos de distancia, la física y la emocional. Pero no tengo cuerpo ni humor para hablar por hablar y comenzar a divagar con preguntas retóricas. No.

Simplemente quería hacer un post de homenaje a Eva. No lo puede leer, no sabe castellano. No sabe que tengo un blog. Pero lo merece. Merece un homenaje. Porque aunque venga de lejos, y vuelva a la lejanía, sigue estando cerca, muy cerca, en la marca que ha dejado en todos nosotros.

Es duro decir adiós, aunque sea algo que sabíamos que ocurriría desde el mismo comienzo y estuvieramos preparados para ello... porque realmente no estábamos preparados. Nunca se está preparado para decir adiós a gente importante.

Pero tampoco nos podemos quedar en el mismo sitio por no pasar por malos momentos, o acabaremos axfisiados. No conocer lo desconocido por miedo al dolor. No volar por miedo a caer. No vivir por miedo a morir. Sentarnos en nuestra casa por miedo a la vida, y a todo lo que esto conlleva. Miedo a vivir... estúpido.

Supongo que eso significa que ha llegado la hora de que haga mi maleta y recorrer mi propio camino.

Paso a paso, pero siempre hacia adelante.

Friday, December 4, 2009

sobre el documental...

Bueno, lo prometido es deuda. Tengo que explicar mejor qué es este documental.

Para empezar, quizás os sorprensa su extensión, 15 minutos. ¿Podríamos llamar a eso un documental? Estamos acostumbrados a que un documental es una pieza televisiva (o de cine) que habla de datos y hechos, y dura de una hora a dos.

Pero en Dinamarca, al igual que en el resto de Europa, están mucho más acostumbrados a documentales. Los hay de todo tipo y diferentes características. Una forma muy común son documentales de 15 minutos, los cuales no se hacen demasiado cortos, pues los emiten en packs de cuatro, tal que conforman una hora. Eso es lo que hemos tenido que hacer.

Por otra parte, a mucha gente le podrá recordar a callejeros, y se preguntarán dónde está el trabajo invertido.

Bien, me gustaría explicar que esto es un documental y no un programa, asi que se supone que tenemos que profundizar más y revelar cómo es esta persona. No entrevistamos a diferentes personas para tener una idea superficial sobre cómo son sus vidas, sino que vivimos con Jay -un homeless- con él y como el durante tres días. Eso no sólo nos da una diferente perspectiva sobre cómo es la vida en las calles, sino que contamos la historia a través de él.

Nuestro objetivo era revelar dos básicos: cómo vive -qué cóme, dónde duerme, cómo es su vida en lo práctico-, y cómo es él ¿por qué vive en la calle? ¿es féliz con eso?

No tratamos de hacer un retrato de la vida en las calles, sino una forma diferente de vivir en las calles, una perspectiva que existe, y que quizás no es tan fácil de darse cuenta. Si nos preguntamos "¿por qué vivir en la calle?", por qué no preguntar "¿por qué no?"

Desde luego, hablamos sobre cómo es la vida de aquellos que no tienen hogar, pero también hablamos de la felicidad. ¿Qué es? ¿Qué se necesita para conseguirla? Después de conocer a Jay me di cuenta que realmente no es necesario nada mas sino uno mismo, y seguir su propia voluntad.

Cabe decir que el documental también tiene cosas que se pueden mejorar, desde luego. Primero queríamos explicar en profundidad el porqué de esta elección y la actitud de la sociedad ante ello, así que entrevistamos a diferentes expertos: antropólogos, la jefa de la organización inglesa de homelessness, trabajadores sociales en hostales... Pero nuestra profesora nos dijo que mejor nos centráramos sólo en Jay. Así que si alguien echa de menos alguna explicación "profesional", no es que no la hayamos encontrado, sino que nuestro documental no tiene las características como para que estas entrevistas encajen sin problemas.

Otra cosa -más importante para mí- que se podría mejorar, es llegar más profundo a Jay. Y no sólo lo pienso yo, sino que también fue nuestra principal crítica en el feedback. Somos conscientes de ello, sin embargo, por als características del trabajo no es fácil. Jay no era muy dado a hablar en las entrevistas, se mostraba evasivo y cambiaba el tema, y solo tuvimos dos oportunidades de entrevista. Sin embargo, en la calle se mostraba mucho más relajado, así que le pusimos un micro y dejamos que Dan hablara con él. Pero no pensamos en dos cosas: el ruido de los coches en la carretera y que la imagen quizás no concuerde con el lugar donde lo queremos usar, pues posiblemente -y como ocurrió- no lo pudimos cubrir con imágenes pues queríamos a Jay hablando sobre algo personal, y no simplemente verle haciendo algo mientras le oimos.

Si, ya sé, un error de aprendiz. Pero no es tan fácil pensar en esto cuando estas cogiendo una cámara de 5 kilos sin trípode y la tienes que mantener totalmente quieta, buscar un ángulo interesante, y anticiparte a los posibles movimientos que Jay haga (como recoger ss cosas). No es que sea un trabajo extremadamente difícil -aunque tampoco es fácil-, pero después de tres días de 5 de la mañana a 11 de la noche con todo el material a cuestas te duele la espalda, los brazos, estás cansado de pensar ángulos y planos, preocupado de que lo que dice está con el plano correcto -ni demasiado cerca ni demasiado lejos...- Acabas cansado, no sólo físicamente, sino también mentalmente.

No es que quiera excusarme, sólo quiero explicar por qué no incluimos algunas cosas. De todas formas, el documental era de 15 minutos, no lo podíamos alargar, por lo que no habríamos podido incluir mucho mas para conocerle en profundidad. ¿Cómo hacerlo? Sólo vivimos tres días con él, y en los 15 minutos de vídeo debemos explicar cómo es su vida y cómo es él... Por lo que queda poco espacio para la profundidad.

...De todas formas, si lo volviera a hacer -este, o cualquier otro docu- sé que lo haría mucho mejor. Con cada trabajo que haces, siempre aprendes algo y siempre mejoras.

Así que os dejo con la promesa de que habrá más y mejor. Hasta la próxima!

PS: Jay es un tío cojonudo, de verdad que le gusta vivir así. No tuvimos mucho tiempo de ver Londres, porque lo que no grabamos -Jay, entrevistas, planos de Londres- estuvismos preparando el script o descansando en casa de Dan porque Ly no tenía dinero para ver Londres. Cuando volvimos estuvimos tanto tiempo editando porque teníamos 9 horas de material -grabamos todo lo diferente que hacía- y sólo teníamos una semana. En sí no me habría tenido que quedar la última noche si no hubiera sido por los subtítulos en castellano. Por eso tampoco he escrito nada ni de Londres, ni del tiempo que estuve editando.

Ah! Y vuelvo a casa el 12 por Navidad :)

Gero arte!

Wednesday, December 2, 2009




¿Y ya ha pasado un mes? Creo que empiezo a entrar en edades avanzadas, porque empiezo a sentir lo que tanto dicen nuestros padres y abuelos, y el oráculo se cumple... espero llegar a los cuarenta sin pasar por aquello de "antes de qe nos demos cuenta". Pero el óraculo nunca falla. ¿O si?

Pararía a meditar sobre el paso del tiempo y la influencia de este, pasaría por un pasaje de Sócrates (¿y quizás Aristóteles?) y acabaría con una frase de Unamuno. Pero no puedo. Precisamente por que me falta eso: TIEMPO.

Se me ha colado una cena en casa, y en 40 minutos van a ir apareciendo de la nada personas de todos los lugares del mundo, en una de nuestras últimas reuniones antes de volver a la rutina de nuestras vidas y costumbres bien sabidas... Aún nos quedan muchas cosas que dicutir y muchas normas y estereotipos por desmitificar.

Pero... ¿en mi casa? ¿en mi cuarto? ... ahora no me vale la excusa de la "puntualidad del sur". Asi que me tengo que poner a cocinar ya mismo, el tiempo va a contrarreloj.

Simplemente os quería pasar mi último trabajo, el que me tuvo recluida en la universidad tantos dias y tantas noches.

Me gustaría poder explicar más sobre esto, asi que espero volver a escribir mucho antes de un mes.

Que aproveche!

Friday, October 30, 2009

en londres!

Como diria Fito: "pasito a pasito buscando el equilibrio... y dejandome llevar". O mas bien al contrario, he llegado a Londres.

El objetivo? Nuestro ultimo trabajo: un documental de 15 minutos. El lunes teniamos que entregar en la universidad un informe antes de las tres diciendo detalladamente en que se iba a centrar nuestro trabajo; informacion sobre el tema, como lo vamoa a organizar y estructurar... un script final.

A la 1 decidimos finalemente el tema que queriamos: los homeless. A donde ir? Se nos ocurrio Reino Unido, y desde luego, fue una buena eleccion, pues es el pais europeo con uno de las mayores tasas de personas sin hogar.

Pensamos que era una idea genial vivir tres dias y dos noches con un homeless, comer lo que el come, dormir donde el duerme. Y si tenemos algun dia libre, vemos Londres. La verdad es que no suena nada mal! Y desde luego, hay que pensar en el dinero... pero la otra alternativa era Copenhage, en el que pasar solo una semana es tan caro o mas que ir a Londres. Asi que perfecto!

El martes cogimos el viaje y el jueves volamos a Inglaterra. Y ahora, estoy sentada en el sofa de Dan, con el, Ly y sus padres, viendo las noticias de la BBC en la tele.

Y hay mucho mas que contar, pero estoy muy cansada y creo que es mejor que deje de escribir. La segunda parte, en el siguiente episodio. No se lo pierdan, nos vemos la semana que viene. Disfruten del fin de semana, les dejamos con publicidad.

Saturday, October 24, 2009



And this is my fourth and last assignemt -after this we have to do a 15 minute documentry-. It is supposed to be something as an information story based in a case. Out topic is "Women's secuallity in Denmark". We find very interesting, i hope you too.

:)


Este es mi segundo trabajo, creo que lo hice por septiembre. Es una pieza televisiva que supuestamente deberia de ser publicable en TV, y trata de un asunto actual que este ocurriendo en Dinamaca.

Elegimos como tema "las políticas sobre ciclismo en Dinamarca", pues este país -junto con Holanda- tiene la mayor tasa de población que utiliza la bicicleta como medio de transporte. Pero por supuesto, para que una sociedad tenga cierto comportamiento es porque previamente el Govierno ha llevado a cabo una serie de medidas.

Espero que os parezca interesante y encontreis algo nuevo en el video... y que lo disfruteis!

:)
ROJITAS LAS OREJAS

Qué tiene tu veneno
que me quita la vida sólo con un beso
y me lleva a la luna
y me ofrece la droga que todo lo cura.

Dependencia bendita
invisible cadena que me ata a la vida
y en momentos oscuros
palmadita en la espalda y ya estoy más seguro.

Se me ponen si me besas
rojitas las orejas.

Pon carita de pena
que ya sabes que haré todo lo que tú quieras
ojos de luna llena
tu mirada es de fuego y mi cuerpo de cera.

Tu eres mi verso, pluma, papel y sentimiento,
la noche yo y tú la luna,
tú la cerveza y yo la espuma.

Se me ponen si me besas
rojitas las orejas.

Tuesday, September 29, 2009

y se me olvidaba!

por supuesto que colgaré todas las fotos de la cena con los platos en facebook!

cena en kate's

Y por supuesto, es tiempo del todo o nada.... o no escribo en siglos o me pongo durante horas. A veces el termino medio resulta bastante dificil. (Eso y que hoy me he tomado tres cafes y un te, posiblemente)

Sin mas, solo quería decir un par de cosillas....

La primera, es que me eligieron para el Friday Bar (necesitaban a 12 de 32 solicitantes). Este es un bar que se encuentra situado dentro de la propia Uni, y está organizado por los propios estudiantes sin ánimo lucrativo. Casi todo el mundo me pregunta cuánto me pagan, y es que puede ser dificil entender que es un trabajo voluntario. Pero, ¡eh! tiene muchisimas ventajas! La primera, y la razón por la que lo hago, es para salir del circulo vicioso erasmus y conocer de verdad gente danesa. Por que la uni nos organizó un par de fiestas pa conocernos entre nosotros, pero todos los erasmus vivimos en un gettho con actaividades exclusivas solo apra nosotros, y es realmente dificil conocer a los daneses. Y yo me pregunto, ¿qué sentido tiene venir a Dinamarca para no conocer daneses, su cultura, o forma de vivir?

Ademas, quizás así se me hace un poco más fácil el danés, pues no tenemos clases del idioma en la uni, y nos tenemos que buscar por nuestra cuenta (y con nuetro bolsillo) cómo aprender el idioma.

Y por otra parte, ¡la cerveza me sale a mitad de precio! teniendo en cuenta que en la ciudad me puuede salir 7 euros una pinta de cerveza, y que en este sitio es 3,5 euros el vaso, no está tan mal pagar algo más de euro y medio el vaso! Eso sin contar todas las fiestas que organizan -que también lo incluyo en conocer gente-. Además, ¡ya tenía ganas de hacer algo fructifero, y no sólo ir a clase! Participar en algo siempre está bien-

La otra cosa que quería comentar, aunque ya casi de pasada porque pasó como hace dos semanas, es que hicimos una cena de nacionalidades en la casa de la profesora (sólo tenemos una profesora). Allí, cada uno tenía que llevar un plato de su nacionalidad, y así todos probabamos un poco de cada país.

Por supuesto, yo llevé tortilla de patata, ¡porque no hay nada más típico que el pincho con pote! Así les explique que se lo tenían que comer con pan y una cerveza. Lo de la cerveza no me hicieron mucho caso -muhos son de morro fino y sólo beben vino- pero la tortilla triunfó!

Pero lo que realmente quería decir es que... he comido ballena cruda y foca secada al aire! Eso, junto al bacalao sin desalar es el plato típico de Groenlandia. Es exótico e interesante,pero también difícil de comer. De hecho, la ballena se come con incluso la pies, que es imposible de masticar. Si no lo sabes, como nos ocurría a la mayoría, te puedes dejar los dientes... Me duele sólo de recordarlo. Pero ante todo, un periodista debe ser abierto y probar todo lo que se le ponga delante! (...y ya sé que está frase está demasiado abierta a las malinterpretaciones....)

Sin más, me parecían dos experiencias que eran interesantes compartir, porque no es algo que puedan ocurrir todos los días.

(Y por cierto, lo que está escrito justo despúes de esta "entrada" es también de hoy, ¡es nuevo! ...parece que estoy vendiendo pescado, jeje)

Vi ses!
heyyyy............

demasiadas cosas que quiero escribir y demasiado poco tiempo!!

creo que empezare de lo ultimo a lo mas viejo, asi no se me escapa lo mas reciente!

El sábado a la 1.30 de la madrugada llegué de Vilnius, capital de Lituania. Estuve allí por cuatro o cinco días para grabar un reportaje, de tema libre. Elisah (mi compañera) y yo elegimos la homosexualidad, pues hace poco se ratificó la Ley de Proteccion al Menor según la cual no se puede hablar sobre la homosexualidad en los colegios, y la pena puede ser desde trabajos sociales, multas superiores a 5.000 euros, o incluso la cárcel. Curiosa ley para un país miembro de la Unión Europea y firmante del tratado de los derechos humanos.

Es curioso también que mientras que todo el mundo sabe sobre la homofobia que existe en los paises islámicos, no tanta gente conoce la que hay en nuestros paises vecinos, ni el fundamentalismo católico de muchos de estos. De hecho, una de las principales razones para oponerse a la homosexualidad es que Dios lo prohibe, y que el Antiguo Testamento dice que hay que matar a dos hombres que duermen juntos.

Interesante, pues un seguimento literario de un libro arcaico (cuyas enseñanzas, por cierto, son contrarias a las del Nuevo Testamento) recuerda a esa corriente primitiva del Islam que tanto se critica, tanto en los medios como en la calle. Pero no se oye demasiado sobre otras religiones, que, como en este caso, vienen a tener el mismo mensaje.

Por eso, nuestra meta consistía en, por una parte, retratar esta sociedad y la situacion de los homosexuales, y por otra, explicar el por qué, cómo se ha llegado a ello. Pero por supuesto, buscar las razones tan solo en un ámbito es tan ingenuo como incompleto.

Para entender una sociedad hay que buscar en sus costumbres, su cultura, y cómo no, su historia. Lituania es un pais joven, que hace tan solo 19 años se ha independizado de la Unión Soviética. En esta República no existía la homosexualidad. Se decía que esta "desviación de la sexualidad" era en realidad una "perversión" y un "acto criminal", por lo que los hombres eran condenados entre 5 y 8 años de prisión y las mujeres eran internadas en psiquiátricos.

Debido a esta represión la sexualidad se vivia en clandestinidad, por lo que como consecuencia, no existía. O al menos esto era lo que se afirmaba en la esfera pública. Es por ello por lo que personas que crecieron en esta época y que forjaron su mentalidad, identidad, y personalidad en la Unión Soviética no entienden cómo en menos de dos décadas aparecen homosexuales en su país, y que estas personas "enfermas" no sólo se expongan en público, sino que además exijan los mismos derechos que el resto de la población.

Pero realmente, ¿estan exigiendo los mismos derechos? Tras haber entrevistado a lesbianas y gays creo profundamente que no están pidiendo derechos, sino tan sólo respeto como personas y reconocimiento como parte de la población, pues han nacido, crecido, y construido Lituania. La igualdad está demasiado lejos, y por el momento, es totalmente inalcanzable. Pero siempre queda la esperanza, y la lucha por la justicia y aceptación de lo que son, de su biología, de su naturaleza. De su humanidad y ciudadanía. De su espiritualidad y moralidad.

Lituania es un país muy jóven, aún tiene que crecer y madurar. Ojalá de los pasos correctos para llegar a una fase adulta basada en derechos de sus ciudadanos, en la que se puedan expresar, reunir, vivir y amar con total libertad.

---------------------------------------------------



(PD:Espero no haberos quitado las ganas de leer sobre el tema, porque estaba escribiendo un articulo... que he dejado a medias por andar a contrarreloj en el tema de edición)

Sunday, September 6, 2009

Ya se que tengo esto un poco abandonado, pero esta semana he llevado mas vida de periodista que de estudiante... para poder entenderlo creo que es mejor que explique por encima como va el programa de estudios aqui: realmente no tenemos clase con profesores y diferentes asignaturas, sino que más bien son 4 tareas y un documental más un examen escrito.

Esta es mi segunda tarea, que me la asignaron el miércoles, y la tengo que entregar el martes al mediodía. Habrá quien diga: "una semana, no está nada mal", pero aviso que grabar y editar no es tan fácil como parece. De hecho, desde el fatídico martes he tenido bastante poca vida privada y social.

El mismo miércoles tuve que hacer investigación sobre mi tema (ciclismo en Dinamarca), buscando el máximo número posible de datos para poder dar un enfoque estable y que no flaquee, aunque luego no vaya a utilizar todo lo que haya encontrado es importante saberlo.

Luego el jueves y el viernes Dan y yo (mi compañero de trabajo, y por suerte también buen amigo) nos tuvimos que levantar a las 6 para poder grabar a las 7, porque el autobus salia a las 6.15. Levantarse dos días a esa hora y estar grabando durante siete horas seguidas es demencial.

Sabado y domingo tambien madrugamos, aunque obviamente no tanto, porque ya no tenemos que grabar. Hemos estado editando una media de 7 horas cada dia. Hoy he llegado a casa a las 7 de la tarde, y como era "pronto" me he puesto a limpiar la casa (desde luego todos estos dias no lo he podido limpiar, por lo que habia mierda de una semana) y para cuando he acabado era hora de cenar, y preparar lo de mañana (una entrevista y el stand up -memorizar unas cosas para hablar enfrente de camara, que parece que no pero da corte-)

Asi que esa es la vida de periodista. Lo jodido es que me gusta. Si fuera cualquier otra persona aseguraria que tiene que ver con el masoquismo, algun fallo neuronal, o alguna psicopatología grave, por lo que si alguien lo piensa de mi no puedo decir nada más que le entiendo perfectamente.

Y a aquellas personas que envidien la vida erasmus porque tenemos fiesta cada dia le diré que eso solo somos algunos privilegiados que tenemos la capacidad de dormir 4 horas al dia y levantarnos al dia siguiente para trabajar a jornada completa sin tiempo más que para comer un puto sandwich al mediodia.

Y hasta esos vamos cayendo, los que antes quedábamos para beber unas birras y echar unos kinitos empezamos a quedarnos en nuestro cuarto, para escibir un poco en blog, contestar unos emails, y a la cama.

Aunque tambien tengo que admitir que esa vida solo es mientras tengamos una tarea, es decir, una semana si, una no. Así que a partir del martes somos libres por 7 dias...

Luego esta semana no es que la tenga libre, sino que tenemos tambien como 7 horas de clase donde vemos un tipo de información (reportaje, noticia, lo que sea) y debatimos como esta hecho, Luego ese tipo de información será nuestra próxima tarea, asi que mejor nos vale estar bien atentos.

Si este minirreportaje me sale bien lo cuelgo en Youtube, para que lo podais ver. Por ahora estoy bastante contenta con cómo va. Al menos siempre es mejor que el anterior -me fue bastante mal porque elegimos el tema más complicado que se nos podía ocurrir (parkour), y los chavales a los que grabamos no estaban por la labor de repetir sus saltos sólo por nosotras-. Eso si, la entrevista y la historia en sí estaban de puta madre, lo compensamos por esa parte.

Y solo puedo decir que me encanta coger la cámara y editar. Estoy hablando con Nacho, un amigo de otro progrma erasmus (Internacional) para hacer un corto. ¡Al menos, uno para empezar! Tiene una idea que con unas cervezas se podria desarrollar bastante bien. Yo también tengo alguna que otra idea, así que ya se verá en nuestra reunión. Lo bueno de los periodistas erasmus es que no tienen ningún tipo de vergüenza, así que no creo que tenga ningún problema en encontrar actores.

¿Será un ataque contra el cosmos llevar a cabo semejante tarea? Si algo puedo asegurar es que se tratará del mayor absurdo que podamos crear en estado ebrio, pero nunca peor que La Vida de Bryan. Desde luego, no creo que un extraterrestre aparezca para evitar una caída de diez metros.

Pueden ser solo las 11.30 pero por la semana que llevo siento que son las 4, y ya empiezo a decir tonterias sin ningún tipo de sentido y a escibir con un lenguaje estúpido. Sólo quería enrollarme un poco aprovechando que me he acordado que tengo blog (no se cuándo me volveré a acordar).

Os agradezco que me recordéis que escriba aquí.

Y que aunque me encante este sitio me acuerdo mucho de todos los que seguís ahí!

Wednesday, August 26, 2009


Hi everyone!

I'm not really sure if someone is reading my blog... but I'll keep writting just in case. This way no one can say me after that I don't tell what things I do here!

On saturday we filmed, on monday and tuesday we edited (two very intensive days) and today we have seen all the videos. And i must say the truth: our video was very bad. So from now, I have to leave so much party and use more the camera. I'm thinking in some short stories that after I can put in Youtube (if they are not so bad!)

Today we have gone to the beach, to a very very litlle one where the wasn't anyone but a sailor, who has given us some fresh fish (just fished!). So tasty!

Here in Denmark people is so kind! I don't understand why do they have that fame and esthereotypes of cold and not close people! They are much closer than many people over there...

After we have gone to see the queen's summer residence, although we couldn't see anything because there were very big fences. And anyway I'm not sure that it was the queen's, because it didn't look so royal. But there was a veru big park with lands, perfect to do txiribueltas, volteretas laterales -the wheel?- and try to practise the breakdance learned in summercamp! After this I can go to Fama and fight anyone!

I really love this place... I'm so tented to stay here forever!

Gora Danimarka!

Friday, August 21, 2009


Great Denmark, great people!

Yesterday we had a party (yes, again..) and we finishes at the kollegiet that is just 5 minutes from the school... que envidia me dan! I have to cycle every day 30 minutes to arrive, and I'm not thinking about winter yet!

Everything is cool here, but I advice people who come in the future to be carefull with their things, at least in Skjolhold; yesterday they stole me the clothes that I had left drying after the washing. Fuck, it pist me so much!

Now today I HAVE to go shooping... and I also have to open a bank account and begin the portrait (que mal suena eso de begin...).

So better not to waste more time in this place and begin to do something usefull :)

See you later alligators!

Thursday, August 20, 2009


Y como no poner una foto de Ly?? Por supuesto!

HAPPY BIRTHDAY LY, HAPPY BIRTHDAY ESTONIA!!!!

HAPPY BIRTHADAY LY!

Hi everyone!

This is my first blog, so it's speciall...and of course I want to dedicate it to my flat mate and great stonian friend LY!

Yesterday it was her birthday -I won't say how many years she's doing if I want to continue alive- and we made a little party in her honour. It was great when Karen and Eva appeared because we didn't expected much people, and we ate all some tortilla de patata.

Personally, I'm sad I couldn't enjoy as much as I would like of the party because i had hangover and the previous day I slept little... it's so hard to have parties everyday! But I am reserving but the BIG BIG birthday party that will do during the weekend. It's something that we must celebrate all together!

Today I have cooked some lenteils, the best thing for hangovers (this time not mine), and Ly has loved them. I'm so happy I can cook here this kind of food, and so happy she likes it! Actually here is very hard to find in a supermarket things like lenteils either chickpeas, but fortunatelly I live in the muslim gettho, so their cooking is very similar to ours and I can fin wathever I want there!

In the Bazar (the market of the muslim people who lives in the outskirts of Aarhus -where I also live-) I can also find real bread, spices, soja sauce, fresh vegetables... and everything in a good price. So Laura, whenever you come I can cook you those spaguetti that you like so much!

Now we should be preparing our project, it's a portrait of 2-3 minutes about parkoura, a kind of extreme sport about jumping from roofs, etc. I say we should, because we have just contact with the guys... when everyone has alrady shoot it! I think we are going to have a shoot-editing marathon during the weekend!
However, I don't really mind, because I have to do this work with Ly, so she's the best person to stay with in this case of situations (+tan 10 hours per day).

And today we have another party, of course! Pizza Party organized by the uni... what can it be? And we also have to prepare an entertainment about our nationality, for 5 minutes. Don't ask yet about it, I've got no idea. What I only now is that I'm not going to drink out of home any more or I'll finish totally broke before the month finishes. A beer 7 euro! The cheap ones, of the student house 3.5! Eso si, es un pedazo tanque del copon, que como resistas a mas de cinco sin acabar totalmente borracho deberías de plantearte un caso de alcoholismo.

Well, I will try to writte every day telling how things are here, how people is... en fin, zer den danimarka :)

Ah! hemen jende pilo bat erderaz hitz eiten du "sexy" dela pentsatzen dutelako, orduan norbait gazteleraz hitz egiten aurkitzea ez da berezia. Baina asteartean festa batean bi euskaldun aurkitu nituen ta euskeraz egin genuen... hain polita zen! Bai, euskaraz hitz egitea edo entzutea faltan botatzen dut!

Skalariak esaten duten bezala: agur euskal herriari! (laister berriz aurkitu gara!)